Informacja

Moi kochani, jak wiadomo zaczął się rok szkolny. Dla mnie ten rok będzie podwójnie ważny bo jestem w III klasie gimnazjum. Muszę się więc wziąć ostro do roboty. Nauka, zajęcia dodatkowe i inne sprawy na pewno przyćmią moją pracę tutaj.Niestety nie będę mogła systematycznie dodawać nowych części. A ze względu na to, że będę musiała dokonać ważnego wyboru szkoły w pod koniec roku naprawdę muszę mimo wszytko starać się aby ukończyć szkołę z jak najlepszymi ocenami.Blog mimowolnie spadnie na drugi albo nawet trzeci plan. Przykro mi bardzo ale nie mogę nic zrobić. Oczywiście będę starać się aby chociaż raz na dwa tygodnie dodać nowy rozdział. Obiecuję,że za tydzień pojawi się część 14. Niestety w ten weekend nie dam rady.

Liczę na wyrozumiałość z Waszej strony i wsparcie. Będę wdzięczna !

Pozdrawiam

13

Paul i Louis podali mi bagaże i pomogli je nieść. Było ich sporo więc sama bym sobie nie poradziła i tylko dlatego skorzystałam z ich pomocy. Nieco dalej stał Harry i Niall. Szeptali coś między sobą. Byłam pewna, że mówią o mnie. Chciałam ich uświadomić, że o tym wiem. Przechodząc obok powiedziałam:

-Świetnie się o kimś rozmawia za plecami, co nie?

Zaczęli się oboje tłumaczyć a jak wiadomo z powiedzenia "tylko winny się tłumaczy". Strasznie się czułam z tym, że wszyscy mnie obgadują. Ale nie zwracałam na to uwagi. Ignorancja ponad wszystko-to moja misja. I zakończę ją powodzenie choćby nie wiem co.

Ledwo wkroczyliśmy do budynku zostaliśmy zaatakowani przez tłum fanów. Nie brakowało też fleszy. Paul odsunął mnie i Victorię na bok. Chłopcom cyknęli kilka fotek. Rozdali też kilkadziesiąt autografów. Po czym niemalże uciekliśmy do autokaru. Zatrzymaliśmy się na dwa dni w Helsinkach. Hotel Haven wybrali chłopcy.Oczywiście 5-gwiazdkowy z siłownią i dobrym jedzenie. To raj dla żołądka Niall'a. Piękne pokoje i zarezerwowane całe piętro. Nie pomijając oczywiście szerzy fanów pod budynkiem. Jutro wieczorem chłopaki zagrają koncert dla 10- tysięcznej publiczności. A z samego rana następnego dnia lecimy do Szwecji gdzie zostanie aż tydzień. Nie uśmiechało mi się to ale cóż..

Kiedy staliśmy przed rejestracją Paul zapytał jak podzielić pokoje.

-Więc Zayn,Niall i Liam razem, Louis z Harrym a Vica z Camillą ? - wyliczał
-Nie ostatni się nie zgadza - zgłosiłam błąd

Wszyscy popatrzyli na mnie ze zdziwieniem. Camilla spuściła głowę i nic się nie odezwała.

-Camilla nie chce być z Victorią? - spytał wysoki ochroniarz
-Wolę osobny pokój, jeśli to oczywiście nie problem? - cały czas stałam z uniesioną głową, to była część planu
-Żaden problem!
-No i świetnie- potarłam dłońmi

Nagle wtrącił się Zayn.

-Victoria może chcesz być z nami, oczywiście łóżka osobne, co ty na to? -spojrzał wpierw na mnie potem na nią.
Byłam pewna, że robi tylko dlatego a żeby mnie zdenerwować.Pozostałam nieugięta.
-No znakomity układ. Możemy iść już do pokoi?- odpowiedziała zmieszana sytuacją dziewczyna
-Poczekaj więc to by było tak: pierwszy pokój Zayn,Niall,Liam i Vica, drugi Harry i Louis a trzeci tylko ty, dobrze? -zwrócił się do mnie podając po kolei karty od pokoi
-Fantastycznie ! - uśmiechnęłam się sztucznie i pojechałam schodami na górę

Pozostali właśnie wchodzili do swoich 'kwater'. Przyłożyłam kartę i wkroczyłam do swojego 'królestwa'.

-Nareszcie, święty spokój! - powiedziałam sama do siebie rzucają walizki

Pokój miał piękną,dużą łazienkę,garderobę i  można powiedzieć mały przedpokój. Był idealny jak dla mnie.Co najważniejsze nie będę musiała go dzielić z fałszywą przyjaciółką i znosić jej towarzystwa.Jeden plus!

Ciuchy zostawiłam w walizce bo sądziłam, że nie opłaca wypakowywać na dwa dni. Było już kwadrans po 12. Udałam się do łazienki aby się odświeżyć. Zmieniłam ubrania na nieco wygodniejsze.
Pogoda zbyt nie dopisywała. Mimo,że słońce co chwile wychodziło, niebo było pochmurne.Termometr za oknem wskazywał tylko kilkanaście stopni. Więc cichu musiałam dopasować trochę do pogody i trochę według mojego obecnego nastroju. A nie był on jednym z najlepszych. <KILK>

Włączyłam telewizor.Położyłam się na łóżku. Nie zdążyłam odpocząć choć chwili bo usłyszałam,że ktoś dobija się do drzwi. 

-Kto tam? - powiedziałam przyciszając telewizor
-To ja, Niall. Możemy pogadać? - usłyszałam głos blondyna
-Wolałabym pobyć teraz sama- odpowiedziałam z lekkim zdenerwowaniem w głosie
-Zajmę ci tylko chwilę. To ważne.. - urwał
-Wejdź - podeszłam i przekręcił zamek

Horan bez wahania usiadł przy małej ławie na przeciw tv. Ja spoczęłam na przeciw, na łóżku. W pozycji pół siedzącej, pół leżącej.

-Wiesz,że za pół godziny obiad- odezwał się spoglądając ukratkiem na grający sprzęt
-Tak? Nie wiedziałam. Jednak chyba nie pójdę bo jakoś nie chcę mi się jeść.
-Czemu? Podobno mają pyszne potrawy. - powiedział spuszczając głowę
-Niall do sedna, bo chyba nie przyszedłeś rozmawiać o obiedzie? - usiadłam z przeciwnej strony ławy, opierając dłońmi o blat
-No nie..
-A więc, mów ..

Zaczął się motać.Poruszał rękoma i wierzgał pod stołem nogami. Chyba nie wiedział jak zacząć.

-Ty... jesteś zła.. ?
-Ja? Na co? - poruszyłam brwiami
-Na to,że ja i Victoria.. w samolocie, że zająłem twoje miejsce.. no i wiesz, że gadaliśmy.
-Co ty?! Nie, oszalałeś. - położyłam dłoń na stole
-To czemu nie chciałaś pokoju z nią?
-Po co? Chcę troszkę spokoju, to problem?
-Nie ale byłyście chyba nierozłączne. I wydaje mi się, że ja jestem powodem tego,że przestałyście się przyjaźnić. - spojrzał mi prosto w oczy
-Nie.. po prostu się pomyliłam co do niej.
-Przecież byłam twoją przyjaciółką?
-Nie jest moją przyjaciółką! - podniosłam ton i wstałam z miejsca





-Ale przecież na początku lotu byłyście nierozłączne..
-To minęło.. tak trudno to zrozumieć?! - uderzyłam pięścią o stół
-Spokojnie!-poruszył się na sofie, jakby się wystraszył

Podeszłam do okna. Oparłam się o wystający parapet.

-Ja, przepraszam. Poniosło mnie..
-Rozumiem, albo jednak nie rozumiem.. wy kobiety jesteście takie zmienne. Wiesz, bo ja myślałem, że chodziło o to,że ja ci wpadłem w oko i ty zazdrosna jesteś.
-Haha, nie. To znaczy nie zrozum mnie źle ale przystojny jesteś,miły i w ogóle ale nic z tego. Tu chodzi o coś innego. Ale to zostawię dla siebie. - uśmiechnęłam się i poszłam do łazienki.
-Wiesz,że możesz na mnie liczyć. Masz we mnie przyjaciela nie wroga. Mimo wszystko nawet jeśli chodziło by o mojego przyjaciela. - on chyba się domyślił o co chodziło ale ja nie chciałam drążyć tematu
-Wieem. Ty powiedz mi to, ty i Vica ?
-Nie.. przynajmniej nie wydaje mi się, że jest mną zainteresowana. - przyszedł za mną i przysiadł na obudowie brodzika od wanny
-Aha, rozumiem. Co robisz po obiedzie macie plany? - zapytałam wyjmując z kosmetyczki mascarę
-Chcieliśmy iść na zakupy, a co?
-Nic, tylko pytam. - odłożyłam tusz i wzięłam szczotkę by upiąć długie włosy w wysoki kuc

Kiedy skończyłam oboje wyszliśmy z pokoju i poszliśmy skosumować popołudniowy posiłek.
Z 'bananem' na twarzy usiadłam przy wielkim wspólnym stole. Obawiałam się, że któryś z chłopaków może coś wspomnieć o pocałunku w samolocie. Nie chciałabym aby ktokolwiek w ogóle to widział. Ale to było silniejsze od mojej woli. Wszyscy to widzieli. Na szczęście to już przeszłość, niedaleka ale przeszłość.

Gdy podano do stołu byłam zniesmaczona. Nie wiem jaki był powód.Podejrzewam, że chodziło o to,że Zayn siedział na przeciw mnie.Ciągle wgapiał się we mnie. Wkurzało mnie to! Nie skończyłam pierwszego dania. Nawet go chyba nie ruszyłam. Tylko namieszałam widelcem na talerzu. Z drugą potrawą zrobiłam to samo.Deseru odmówiłam.

-Czemu nic nie zjadłaś? Jesteś chora? - zapytał z troską i małą niepewnością Harry
-Nie jestem głodna.

Hazza tylko przygryzł wargę i opuścił brwi. Wyglądało na to,że każdy chce coś powiedzieć.Do mnie.O coś spytać. Ja jednak nie nalegałam i zachowywałam się jakby tego po prostu nie widziała.Spojrzałam na Liama. Gdy tylko nasze oczy się 'spotkały' ten odwrócił wzrok.

-To w samolocie? Co to było? - zaciekawiony Louis zaczął nawijać, właśnie tego się obawiałam
-Wiecie co to było.. błąd.Jeden z większych jakie popełniłam.Ale to nic zdarza się. - z pogardą odpowiedziałam na niewygodne pytanie
-Przepraszam, że się wcinam ale wyglądało na to jakbyś się interesowała Zayn'em. A teraz nagle mówisz, że to błąd? - wtrącił Payne
-To była zła chwila. Zła bo to była chwila zapomnienia i dlatego mogło to tak wyglądać. Ale uważam to za jeden wielki błąd. Tyle w tym temacie.- wszyscy patrzyli na mnie jak na wroga

Malik siedział cicho.Tak, masz racje zrobiłam mu na złość. Upokorzyłam go i jego honor. To był element zaplanowanej inicjatywy.
Wracają do napiętej sytuacji przy stole... Paul dosiadł się do nas po obiedzie i dał propozycje na spędzenie popołudniowego czasu. Proponował zakupy,kino,kręgielnie i inne. Oczywiście wszyscy wybrali jednogłośnie zakupy. W sumie to cieszyłam się, że idziemy. Trochę zabawy i przyjemności dobrze mi zrobi.

Podświadomie wymyśliłam działanie jakie wykonam przeciw Zayn'owi na zakupach. Musi ponieść karę. Nie 'puszcze mu tego płazem'. Zranił mnie. I musi ponieść za to konsekwencje. Ja zdecyduję ile to będzie trwało.Ja pociągam za sznurki!

____________________________________

Zdążyłam!

Jak się podoba?
Starałam się wprowadzić nieco więcej akcji.Z chęcią wysłucham waszych opini odnośnie tego tematu.Jak myślicie co Camilla szykuje na Zayn'a? Będą kiedyś razem?
Czekam na chodź kilka komentarzy!
Pozdrawiam i życzę Wszystkim udanego zakończenia wakacji ♥

12

Tak potwornie się czułam,było mi bardzo ciężko na sumieniu. W pewnym momencie nawet chciałam skoczyć do tej lodowatej wody aby utonąć razem z przyjaciółmi, których przez tą tragedię straciłam.Jednak gdy pomyślałam o nich wiedziałam, że mimo wszystko nie pozwolili by,bym ja też zginęła.Ale zupełnie nie mogłam uwierzyć w to co się stało.Pomyślałam: Dlaczego ja? Dlaczego nie ktoś inny? Nic nie rozumiem. Jaka w tym sprawiedliwość? To strasznie nie fair ! Boże dlaczego pozwoliłeś na to aby oni zginęli?

Kiedy nareszcie zaczęło świtać ujrzałam przed sobą ląd. Wiedziałam, jednak, że muszę poczekać jeszcze z dobrych parę godzin na to by poczuć ziemię pod stopami. Jak dobrze, że miałam ze sobą ten ponton. Bo wrak na, którym wylądowałam po eksplozji zupełnie się rozleciał. Byłam wycięczona. Oparłam głowę o miękko stronę gumowej pompowanej 'łodzi' i usnęłam. Zbudziłam się chyba po dość krótki czasie. Powodem tego był dziwny wir powstający na wodzie, który lekko kręcił w koło pływającą konstrukcją. Przestraszyłam się bo nigdy wcześniej nie widziałam czegoś podobnego. Siła wiru zaczęła wzrastać. Nie wiedziałam co robić. Bo obszar nurtu powiększał się z minuty na minutę. Robiło się coraz bardziej niebezpiecznie. Zastanawiałam się czy nie wyskoczyć. Ale naraziłabym się na inne, może groźniejsze zagrożenie życia.Zrezygnowałam więc i pozostałam na miejscu. Skuliłam się i można powiedzieć czekałam na śmierć. Wir był już tak duży, że nie zdołałabym się z niego wydostać. Ponton błyskawicznie się obracał.Poczułam jak ciało zanurza się powoli w wodzie. Zamknęłam oczy. Nie chciałam nawet próbować się wydostać.Byłam wręcz zadowolona, że dołączę do reszty. Nagle poczułam jak coś dotyka mnie w okolicy ramienia... Próbowałam wypłynąć. Otworzyłam oczy. Zobaczyłam Zayn'a siedzącego obok. Byliśmy w samolocie. Nadal trwał lot. A Horan i Vica nadal gawędzili. Wszyscy siedzieli na swoich miejscach. To było dziwne ale prawdziwe...
To był tylko sen? Tak to był tylko zły sen! Na szczęście.

-Zayn ty .. - uściskałam go najmocniej jak umiałam
-Co ? - widziałam, że był niesamowicie wystraszony
-Śniło mi się, że .. a z resztą nie ważne. Dobrze, że to był sen !
-Jaki sen? Ja też spałem ale się obudziłem a ty skuliłaś się nagle i nie wiedziałem co się dzieje- wymachiwał rękoma
-Miałam okropny sen. Nawet nie chcę tego opowiadać! Dziękuję, że mnie obudziłeś - ponownie uściskałam rozproszonego chłopaka
-Okej, spoko! - zmieszanie gościło na jego twarzy

Przetarłam oczy. Przeciągnęłam się i lekko ziewnęłam.Mimo złego snu całkiem dobrze wypoczęłam.

-Za 30 minut lądujemy więc nie przykładaj się do spania - posłałam niepewny uśmiech Malik'owi
-Y, tak tak wiem - drgnął
-Wiesz.. długo myślałam nad tym co powiedziałeś mi wcześniej..
-I? - przerwał
-I.. no i po prostu nie mogę uwierzyć jak mogłam na to nie wpaść. Przecież to logiczne. Chcesz byś ze mną ze względu na sławę. Ja mam pieniądze ty też je masz. Ja jestem sławna przez ojca ty przez zespół. Więc idealnie do siebie pasujemy. Ja cię wypromuję i będziesz gwiazdą. No tak to takie proste. A całą to historyjkę o śledzeniu, twitterze i zakupach wymyśliłeś. Ciekawa jestem kto ci kazał, co? Menadżer? Może Modest?
-No powiedz ! - lekko uderzyłam go pięścią w ramię

Oczywiście to było ironiczne zachowanie. Wcale nie czekałam na odpowiedź. Wstałam i skierowałam się do toalety.Mulat energicznie złapał mnie za rękę. Przyciągnął do siebie. Tak, że nasze twarze znalazły się dosłownie w centymetrowej odległości od siebie.Podniosłam wzrok i odpłynęłam. Jego oczy.Zniewalające. Poczułam się jak małe dziecko śliniące się na widok lizaka. Ten wzrok. To spojrzenie. Patrzył prosto w moje oczy. Stałam jak sparaliżowana. Jakby ktoś trzeci trzymał mnie obwiązaną liną. Nie mogłam nawet poruszyć głową. Czułam coś co przyciągnęło mnie do jego ust. Mimo,że w głowie myślałam i chciałam zrobić co innego serce nie dało za wygraną. To było silniejsze ! O wiele silniejsze. Niezniszczalne ponad wszystko.
Przymknęłam powieki. Wyciągnęłam rękę.Objęłam go w szyi. No i wreszcie nasze usta się spotkały.

Mimo, że podświadomie tego nie chciałem to nastąpiło. I sama nie wiem czy jestem z tego zadowolona. To,że wszyscy się na nas gapili to nic. Gorsza  była świadomość tego,że właśnie się upokorzyłam. Powiedziałam co innego i co innego zrobiłam.A ona ze mnie zakpił. Musiałam się z tamtąd ulotnić. Uciec,wyjść. Przemyśleć. Kiedy powoli odchodziłam usłyszałam od niego tylko nędzne kilka słów.

-Przepraszam, nie wytrzymałem. Jesteś taka piękna. To co powiedziałaś to nie prawda. Ja cię kocham, kocham najmocniej na tym świecie..

Im głośniej mówił tym szybciej uciekłam.Wpadłam niczym błyskawica do toalety.Przekręciłam zamek w drzwiach by nikt nie mógł wejść. Odkręciłam kran.Spojrzałam w lustro. W odbiciu zobaczyłam naiwną dziewczynę.Była zupełnie bezsilna,'pusta' i łatwowierna. Dała się tak szybko 'wyrolować'. Co najgorsze dała się upokorzyć. Ale rozumiem to uczucie. Po prostu dałam się ponieść chwili. Zawsze tak było, jest i będzie jeśli ja nic z tym nie zrobię. Uroniłam pierwszą i ostatnią łzę. Więcej nie będę płakać..Wiem to.

Inaczej niedługo zniknę jak cień. Nie mogę pozwolić aby kolejny mężczyzna mnie zranił. Nie pozwolę by ktoś wyrządził mi tyle krzywdy co Charlie. Obiecuję sobie,że nigdy nie zaufam żadnemu mężczyźnie. Nigdy! Choćby nie wiem co by się działo. Choćby nie wiem jak bym dobrze go poznała. Zawiodłam się raz a porządnie.Więcej razy nie popełnię tego samego błędu. Jak mawiał mój dziadek: "Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki".
Wyszłam jak gdyby nigdy.Usiadłam w ostatnim rzędzie gdzie nikt nie siedział. Oparłam głowę o szybę. Podziwiałam widoki. Z głośnika nadali komunikat,że za chwilę wylądujemy i trzeba zapiąć koniecznie pasy.Podniosłam głowę, patrzył wprost przed siebie jak zahipnotyzowana. Czułam,że wszyscy się na mnie patrzą. Ignorowałam to. Jednak bardziej o tego bolało mnie to,że nie ma takich prawdziwych przyjaciół. Nawet Victoria nie jest moją przyjaciółką. Nawet nie przyszła ze mną porozmawiać, pocieszyć, nic.
Pomyliłam się co do niej. Jednak w głębi duszy wiedziałam, że muszę z nimi zostać. Udowodnić, że potrafię się przełamać, że potrafię być silna. Dam radę!

Moment później wylądowaliśmy. Wszyscy wstali z miejsc. Ja zostałam. Czekałam aż wszyscy wyjdą bym mogła sama wyjść. Bez niczyjego towarzystwa. Nie potrzebowałam tego. W głowie miałam już plan. Wiedziałam jakie podjąć działanie.Musiałam tylko poczekać na odpowiedni moment..
On jeszcze nie wie z kim zadarł i co go czeka.Będzie tego żałował.

____________________________________

CZEŚĆ

Tak jak mówiłam nadrabiam zaległości :)
Podoba się 12-sty ?
Proszę o opinię w komentarzach !  

11

Oddaliśmy bagaże i wkroczyliśmy prosto na pokład. Usiadłam obok Victorii, która od rana dziwnie się zachowywała. Była jakaś nieobecna.Postanowiłam więc spytać o co chodzi.

-Vica?
-Tak? - odwróciła głowę w moją stronę
-Coś się stało? - złapałam ją za rękę aby upewnić ją w przekonaniu,że może na mnie liczyć
-Nie nic.. - zachwianym głosem odpowiedziała i odwróciła głowę wymuszając tym samym koniec rozmowy. Ja jednak nie dałam za wygraną i ponownie zaczęłam wypytywać

-Wiem,że coś się stało tylko nie wiem co i liczę na to,że mi powiesz?
-Próbuje ci to powiedzieć od rana ale jakoś nie umiem.. nie wiem jak.. - wyraźnie zadrżał jej ton
-Najlepiej to wal prosto - posłałam jej lekki uśmiech aby dodać jej otuchy
-Pamiętam to jak dzisiaj, mimo,że znałyśmy się bardzo krótko zaprosiłaś mnie do swojego domu w dzień kiedy miał się zjawić u ciebie Justin. Z początku ci nie wierzyłam,że go znasz. Myślałam,że kłamiesz tylko po to by się popisać.Wyszło na to,że się myliłam.Gdy go zobaczyłam u ciebie w salonie nie mogłam wydusić z siebie słowa. Myślałam,że zemdleje. Zrobiło mi się gorąco a kiedy podał mi rękę i tak słodko się uśmiechnął miałam wrażenie,że jestem w niebie. To było fantastyczne,naprawdę. Nigdy w życiu się tak nie czułam. To było świetnie przeżycie...- nagle przerwała
-Mów dalej,słucham cię - tak mnie zainteresowała,że przysłuchiwałam się jej jakby czytałam mi jakąś ciekawą książkę, ale nie spodziewałam się wcale tego co będzie potem
-A więc do sedna- Zakochałam się w Justinie, rozumiesz, od pierwszego wejrzenia.. - znów zamilkła a ja razem z nią
-Nie wiem co powiedzieć..
-Wiem,że jesteś zła .. wiem,że on ci się podoba .. - odwróciła wzrok i prawie się popłakała
-Niee... nie.. to nie o to chodzi.. Justin owszem jest przystojny ale to tylko dobry przyjaciel nic więcej.. rozumiesz.. kocham go ale jak brata znam go od paru ładnych lat i tyle..
-Naprawdę ... ?
-No pewnie .. chodź przytul się - utonęłyśmy na chwilę w objęciach ale tylko na sekundę bo ten moment przerwał nam Zayn.
Poczułam jak serce wali mi jak oszalałe. Byłam taka oszołomiona,że nie wiedziałam co się ze mną dzieje.

-Możemy zamienić dwa słowa ? - spytał jednak jego wzrok skupiony był na podłodze .
- .. dasz mi chwilę? Przyjdę za 5 minut.
-Jasne. Gdyby coś siedzę tam - wskazał palcem 2 miejsca przed nami.
-Okej.

Opadłam na siedzenie jak wycięczony treningiem sportowiec.

-Co to było ? - poruszyła brwiami przyjaciółka
-Sama nie wiem..
-Jak nie wiesz.. czy wy coś .. no wiesz..
-Aa no tak bo ty nie wiesz.. - machnęłam ręką
-Czego nie wiem - oburzyła się
-No bo 5 dni temu.... - zaczęłam opowiadać całe zajście."[...] no i dotarłam tym samym do wczorajszego dnia w którym dowiedziałam się,że tym kolesiem z autobusu jest Zayn. Zwabił mnie karteczkami do sali prób i potem wyszedł z tekstem,że mnie kocha. Wyleciałam z sali jak poparzona i uciekłam wprost do pokoju ale zastałam ciebie i Jusa w dziwnej sytuacji i postanowiłam nie wchodzić i Niall z Liamem znaleźli mnie na korytarzu i przenocowali u siebie.To tyle."
-To dopiero historia, ha ! - pokiwała - Idź z nim porozmawiaj bo chłopak czeka.
-Jestem mu to winna muszę uświadomić go,że nie odwzajemniam jego uczuć.
-Co ?!
-Po prostu go nie kocham. Z resztą to nielogiczne znam go raptem kilka dni. Prawie nic o nim nie wiem.
-Więc oni ściągnęli nas tutaj dlatego,że Zayn się w tobie zakochał ?
-To śmieszne ale chyba tak.Zastanawiam się nawet czy przypadkiem nie wrócić do Bradford.
-Nie możesz mimo wszystko myślę,że powinniśmy zostać. Wiem,że nie będziemy potrzebni jako tancerze ale popatrz samo to,że zaprosili nas na trasę to już coś.A co do Zayn'a to zastanów się jeszcze. Bo mam wrażenie,że jednak nie jest ci obojętny. Twoje zachowanie kiedy tutaj podszedł było jedno znaczne.
-Sugerujesz, że ...
-Nic nie sugeruje tylko stwierdzam fakty -przerwała-  a teraz już idź i powiedz,że nie jesteś pewna czego chcesz.. nie rób mu wielkich nadziei ale też go nie odrzucaj bo potem możesz tego żałować

Bez odpowiedzi udałam się do Zayn'a. Niestety miejsce obok było zajęte przez Nialla'.

-Jestem ! - oznajmiłam im, że stoję obok. Ze zdenerwowania przygryzłam wargi.
-Niall ustąpisz Camili miejsce ? Potem dokończymy rozmowe, dobra ?
-Okej ! Zostawiam Was.

Nastąpiła kilkominutowa cisza. W końcu jednak przełamałam ją i zaczęłam
-Zayn... musimy sobie coś wyjaśnić. Dla mnie to niecodzienna sytuacja ale nie rozumiem jednego.. po co oszukiwaliście nas, że potrzebujecie tancerzy.. po co ? Nie można było tego załatwić w jakiś inny sposób ?
-Przepraszam.. naprawdę wiem,że źle zrobiłem ale nie o tym chciałem rozmawiać.
-A więc o czym ?
-O tym co się wczoraj wydarzyło.
-Mam jedno dobre rozwiązanie co do tego .
-Jakie? - spytał zaciekawiony
-Najlepiej będzie jak.. zapomnijmy !
-Jak to zapomnijmy ? Ja cię kocham... nie chce tego zapominać mimo,że uciekłaś z tamtąd jakbyś zobaczyła ducha.. wiem,że byłaś zdziwiona i zdezorientowałam ale sądze...
-No właśnie co myślisz.. ? Myślisz,że cię kocham. Nie wiem, nie znamy się prawie wcale. Znam cię od kilku dni, nic o tobie nie wiem poza tym jak się nazywasz. Człowieku zastanów się zanim wyznasz komuś miłość. To ważne i bardzo piękne uczucie i nie można nim darzyć osoby której w ogóle się nie zna.
-Wiem ale ja znam cię od jakiegoś czasu.. to znaczy nie tak dosłownie. Bo mimo,że nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy znam cię bardzo dobrze. Nie myśl,że jestem jakimś zboczeńcem i cię śledze czy coś ale nic z tych rzeczy. Zobaczyłem cię na premierze filmu twojego taty i można powiedzieć oniemiałem.Zauroczyłaś mnie.. od tego momentu obserwowałem twoje tweety na twitterze. A tydzień przed trasą zobaczyłem cię znowu. Robiłaś zakupy z mamą i ochroniarzem w Londynie.Chciałem podejść i zagadać ale bałem się.
-Zayn wszystko to rozumiem ale zrozum też mnie. Pojawiłeś się w moim życiu tylko przypadkiem. Nigdy wcześniej nie zwracałam na ciebie uwagi i nigdy nie znałam a teraz kiedy się poznaliśmy oczekujesz ode mnie abym odwzajemniła twoje uczucie?
-Nie to nie tak. Po prostu chciałem abyś wiedziała,że cię kocham. Naprawdę jesteś inna niż te dziewczyny które znam.
-Znam te teksty .
-To nie tak.. - przybliżył się do mojej twarzy na niebezpieczną dla mnie odległość zrobił to tak jakby chciał aby nasze usta się dotknęły jednak ja chciałam temu jak najszybciej zapobiec.
Odsunęłam się od jego twarzy.
-Zayn czy to już wszystko co chciałeś mi powiedzieć?
-Jeszcze jedno? Co z tym?
-Z czym ? - udałam, że nie mam pojęcia o co mu chodzi
-No wiesz. Nie wiem .. nie wiem co teraz będzie.. mam czekać na coś.. czy raczej nic z tego?
-Masz na myśli nas? Ja też nie wiem czy moglibyśmy .. daj mi czas. To najlepsze wyjście. Jak będę pewna to od razu ci powiem.
-Jasne poczekam, oczywiście !
-Muszę już iść. A jeszcze jedno kiedy kończyć się trasa?
-Przed samymi świętami,dokładnie 20 grudnia.
-Dzięki !
-A co ? Tylko nie mów, że musisz wracać?
-Po prostu myślałam nad tym czy by nie wrócić do domu. Skoro nie potrzebujecie tancerzy to nie jestem tu potrzebna.
-Jesteś ! Proszę nie wyjeżdżaj. Wiesz ile daje mi to,że jesteś tu z nami i mogę sie na ciebie patrzeć codziennie ile chcesz ? To dla mnie ważne. Prosze zostań !
-No dobrze zostane !
-Mam pomysł pogadam z menadżerem i zapytam czy mogłybyście z nami występować.No wiesz kilka piosenek na koncercie. Co ty na to?
-Myślę,że to zły pomysł.
-Czemu?
-Nie umiem śpiewać.
-Umiesz. Słyszałem jak nucisz coś jak jesteś w łazience.
-Podsłuchiwałeś? HA!
-Nie dało się tego nie słyszeć. Louis też słyszał masz fajny głos.
-Dzięki.Jednak muszę iść .. zostawiłam Vicę samą ... pewnie się nudzi.
-Serio? Obejrzyj się !

Odwróciłam głowę. Victoria siedziała z Niallem. Śmiali się i śpiewali.

-Jednak nie - zaczęłam się śmiać
-Ale masz zabawny śmiech - wyszczerzył swoje śnieżnobiałe ząbki
-Wiem okropny!
-Wcale nie. Możesz to przesłuchać, napisałem piosenkę z myślą o tobie.
-Ojej ! - podał mi słuchawkę

Kiedy pierwsze dźwięki 'uderzyły' o moje uszy wiedziałam,że słowa będą wspaniałe. I były. Ewidentnie były napisane prosto z serca.  Tego nie dało się nie wyczuć.Były takie prawdziwe i ta muzyka. Tego nie dało się nie wyczuć

-Sam to napisałeś ?
-Tak.
-Wspaniałe. - uśmiechnęłam się
-Podoba ci się ? - zapytał z niedowierzaniem
-Bardzo. Jest taka miłosna, haha nie wiem jak to określić.
-Cieszę się,że ci się podoba.
-Wiesz co jestem trochę zmęczona.Chcę się przespać. Wrócę na miejsce.
-Twoje miejsce jest nadal zajęte.
-W takim razie będę musiała spać tutaj, ok ?
-Fantastycznie!

Z początku nie mogłam zasnąć. Było mi niewygodnie nie wiedziałam jak ułożyć głowę.

-Połóż głowę na moim ramieniu. Nie ugryzę! Obiecuje. Z doświadczenia wiem,że to wygodne miejsce do spania- zaśmiał się.

Zrobiłam tak jak powiedział. Miał racje to najwygodniejsze miejsce. Wygodniejsze niż niejedna poduszka.Właśnie w takiej pozycji zasnęłam.

Nagle zaczęło trząść. Zerwałam się. Okazało się,że będzie awaryjne lądowanie.W dodatku na morzu. Kazali nam zapiać pasy,zabrać koła ratunkowe i włożyć kapoki. Była w taki szoku,że nawet nie zorientowałam się, że Victori nie ma na miejscu. Zniknęła. Chciałam wstać i jej poszukać. Niestety Zayn  mnie zatrzymał.

-Siadaj! Na pewno zaraz wróci.

Siedziałam na miejscu i czekałam nie wiadomo na co. A co jeśli zginiemy? Różne myśli miałam w głowie. Myślałam o najgorszym. Turbulencje się pogarszały a pogoda 'szalała'. Pilot nie dawał rady wyprowadzić nas z tej strefy. Byliśmy przerażeni. Byliśmy przygotowani na najgorsze. Martwiłam się o blondynkę. Gdzieś zniknęła. Nialla też nie było..to było straszne.Jeden z gorszych dni mojego życia. Poczułam ogromny wstrząs a potem już tylko ból.Ocknęłam się i zobaczyłam, że samolot się pali. Właściwie to jego resztki. A ja dryfuje na jakimś jego ułamku. Było zimno. Chłód przeszywał mnie tak mocno,że trzęsłam się jakbym była na biegunie. Wzrokiem szukałam Zayna. Nikogo. Pusto. Wszystko prócz rozwalonego w drobny mak wraku. Nagle poczułam jak coś dotyka mnie po nodze. Zeszłam z części na której siedziałam a pod nią zobaczyłam coś strasznego. Zmarzniętego na śmierć Zayna. Był siny. Położyłam go na dryfującym 'czymś' czego nie umiałam nawet nazwać. Próbowałam wyczuć puls. Choćby najlżejszy,najcichszy ale nic. Łzy napłynęły mi do oczu. Byłam pewna,że jako jedyna przeżyłam.Wiedziałam też, że aby przeżyć potrzebuję wydostać się z wody a jedynym sposobem jest wydostanie się na ląd. Nic innego mi nie pozostało. Lekko zdjęłam ciało Zayna i żegnając się z nim i zostawiając na jego zmarzniętych ustach pocałunek puściłam jego ciało aby utonęło i upadło gdzieś na dno...

___________________________________________

Witam ! 

Wreszcie jestem z nowym rozdziałem. Wiem, obiecałam, że w sobotę pojawi się część 11 ale niestety jak na złość w moim mieście była awaria internetu i na weekend  w ogóle go nie miałam. Wybaczcie,że tak długo musieliście czekać ! Mam nadzieje,że rozdział się podobał i, że mimo wszystko zostawicie po sobie ślad ! Liczę na to :)

10

Weszłam do środka nie wiedząc czego się spodziewać. Gdy podniosłam głowę zauważyłam,że na sali jest ciemno. Wtedy pomyślałam,że ktoś może robić sobie ze mnie 'jaja', że ktoś najzwyczajniej w świecie mnie nabiera. Nie dałam jednak za wygraną. Omackiem szukałam ręką włącznika światła.Kiedy byłam pewna,że go znalazła podniosłam palcem przycisk ku górze a wtedy wszystkie lampy znajdujące się na wysokim suficie zapaliły się. Zamknęłam drzwi i weszłam w głąb sali. Nikogo nie było. Jednak na ścianie przywieszony był wielki,czerwony napis "Dziękuje,że przyszłaś".Skierowałam się w prawo.Wisiało tam kilka balonów. Od tego miejsca strzałka znajdująca się na ścianie wskazała mi drogę. Poszłam za nią. Był kolejny napis "Zgaś światła". Zgasiłam więc a dalej zobaczyłam ogrom świeczek. Pięknie pachniały ułożone były na podłodze w wielkie serduszko. Obok jednej ze świeczki leżała mała kartka. Pisało na niej "Teraz usiądź i poczekaj". Z ciekawości chciałam zostać ale coś kazała mi wyjść. Nie byłam pewna,że chce się tego dowiedzieć.Miałam wątpliwości. Jednak zostały one rozwiane przez silniejsze uczucie zwykłej ludzkiej ciekawości. Siedziałam tam już dobre 15 minut i powoli robiło mi się nudno. Kto każe na siebie tak długo czekać?
Nagle usłyszałam z pomieszczenia obok jakim była łazienka ciche szeptanie. Wstałam. Rozejrzałam się dookoła - nic. Usiadłam z powrotem. Powiedziałam sobie w myślach,że jeśli nic się nie stanie za 5 minut to wracam na imprezę albo od razu do pokoju. Zbliżałam się 24. Niecierpliwie stukałam nogą o podłogę. Znowu usłyszałam czyjeś szepty.Jakby ktoś chciał krzyknąć "kocham cię" tylko ktoś inny go przyciszył.

***z perspektywy Zayna***

-Louis ale ja ją kocham! -krzyknąłem
-Oookej- położył rękę na mojej twarzy
-Ty nic nie rozumiesz.- odsunąłem sie na kilka kroków

Nagle oboje usłyszeliśmy,że Camilla coś krzyczy.
Wystraszyłem się trochę bo bałem się,że może nie poczekać i wyjść.
Wtedy pozostałoby mi tylko wyznanie miłości na koncercie ale
to jeszcze trudniejsze zadanie.

Żałuje,że posłuchałem Lou. Mogłem załatwić to inaczej. Nie wiem po co ściągałem Camille
na trase. W dodatku głupią wymówką. Wcale nie potrzebujemy tancerzy..
To był pomysł Louis'a. Wiem,że chciał mi pomóc...
Tylko,że kiedy wiem,że on jest tutaj i będzie słyszał jak wreszcie wyznam
jej miłość to robię się niepewny.Czuję się niekomfortowo. Jestem
'spłoszony' i stremowany.

-Dobra dalej rób co chcesz - oznajmił Tomlinson klepiąc mnie po ramieniu
Spojrzałem na niego i zamknąłem na chwile oczy.
Chciałem chwile pomyśleć.
Musiałem upewnić się czy dobrze postępuje.
Nie chce jej urazić..
Ale skoro już zacząłem to muszę skończyć.
Trzeba to załatwić raz a dobrze. Wstałem wziąłem głęboki wdech i po cichy szedłem w jej
stronę. Wiedziałem gdzie siedzi.
***

Tym razem jednak nie wstałam tylko krzyknęłam "No pokaż się wreszcie!". Robiłam się coraz bardziej nerwowa. To czekanie jest najgorsze. Czekasz a nie wiesz na co? Zajęłam ręce telefonem ale i to mi się znudziło.
Chciałam właśnie opuścić salę. Wstałam i kierowałam się ku wyjściu. Ale za sobą usłyszałam czyjeś niepewne kroki, które szły w moją stronę.Gdy obróciłam głowę usłyszałam cichy śpiew. Zobaczyłam ... Zayn'a. Powoli podnosił głowę do góry. Nucił słowa piosenka "With you" Chris'a Brown'a. Nie wiedziałam co mam zrobić.Stanęłam na przeciw bruneta i nawet nie drgnęłam. Coś nie dało mi się ruszać.
Czułam,że serce bije mi jak oszalałe.Zaczesałam włosy ręką i zarzuciłam nimi do tyłu.Gdy mulat był coraz bliżej mnie wiedziałam,że muszę podjąć jakieś 'kroki'.

-Stop ! - powiedziałam

Na sali zrobiło się cicho.

-Wiedziałem,że to zły pomysł - powiedział po krótkim milczeniu Malik
-Nie, nie chodzi o to .. po prostu mnie zszokowałeś.. nie spodziewałam się, że to ty .. i ... wybacz ale... - przerwałam a on zaczął mówić
-To ja przepraszam ale... kocham cię..

Poczułam,że policzki mi się rumienią.

-Nie wiem co sobie myślałeś .. ale wybacz muszę wyjść za dużo jak na jeden dzień.. - wzięłam torebkę z krzesła i wybiegłam

Wiedziałam,że postępuje chamsko. On na pewno poczuł się urażony. Nie mam pojęcia co on myślał, może miał nadzieje,że jeśli powie,że mnie kocha to ja rzucę mu się w ramiona. Przykro mi ale nie jestem typem takiej dziewczyny. Inaczej niż wszyscy reaguje na miłość... Może to dlatego,że nigdy tego nie doświadczyłam.
Wjechałam windą na piętro 6. Kartą otworzyłam pokój. Zapaliłam światło i doznałam kolejnego szoku. Na łóżku zobaczyłam jak Victoria i Justin się całują.

-Przepraszam - powiedziała i zamknęłam pokój

Pobiegłam przed siebie sama nie wiedziałam gdzie iść. Zapłakana usiadłam na krześle w korytarzu. Nie chciałam wracać ani do pokoju ani na imprezę. Jest środek nocy a ja płaczę, nie mam gdzie pójść. Po co ja w ogóle zgodziłam się uczestniczyć w tej głupiej trasie? To Jus mnie namówił. Cholera przecież jego nie było na bankiecie więc skąd on się tutaj wziął ?
To jest o wiele za dużo jak na jeden dzień... Oparłam się i znowu wybuchłam płaczem.

Usłyszałam dochodzące ze schodów głosy i śmiech. Otarłam łzy. Wyprostowałam się do przyzwoitej pozycji. Zobaczyłam Niall'a i Liam'a. Byli lekko pijani. Od razu podeszli do mnie i obrzucili pytaniami.

-A co ty tutaj robisz? - zapytał pierwszy blondyn
-No siedzę - zrobiłam krzywy uśmiech
-Co się stało? - usiadł obok Payne
-Nie nic - oczywiście kłamałam nie chciałam im sie teraz wyżalać i płakać przy nich
-Hej przecież widzę - podniósł mi podbródek do góry Horan nachylając się nade mną
Nie powstrzymałam się od uronienia łez.

-Wybaczcie - szlochając schowałam twarz rękoma
-Ej mała co się stało nam możesz powiedzieć, wiesz o tym doskonale ? - troskliwym głosem zwrócił się do mnie brązowooki
-Czemu siedzisz tutaj a nie w swoim pokoju ? - spytał
-Bo nie chce im przeszkadzać - odpowiedziałam cicho
-Komu ?! - zirytowany blondyn szybko wstał
-Justin'owi i Victorii
-To co oni tam robią ? - zapytał spokojnie Li
-Jak chciałam wejść to zobaczyłam ich całujących się na moim łóżku. Nawet nie wiem skąd wziął się tam JB. Jedno wiem Vica była pijana.
-Chodź nie będziemy tutaj siedzieć - pomógł mi się podnieść Nialler
-Ale gdzie idziemy ? Nie chce iść na bankiet - zaprotestowałam
-Nie idziemy tam idziemy do naszego pokoju tzn do mojego i Liam'a
-Nie chce wam przeszkadzać. Przecież rano wylatujemy ...
-A spakowałaś rzeczy ?
-Tak przed imprezą .
-No to problem z głowy rano pójdziemy po walizki a przenocujesz u nas, dobra ? - spojrzałam na mnie swoimi niebieskimi oczami
-Dobrze .

Byłam zmęczona i nie chciałam się z nimi kłócić. Jednakże wiedziałam,że w czasie lotu i tak będę musiała wyjaśnić niebieskookiemu  dlaczego płakałam. Nie był przecież głupi i wiedział,że chodziło o coś jeszcze...

Obudziłam się o 6. Wstałam i udałam się szybko do pokoju mojego i Vic zabrać rzeczy i przebrać się.

Zastałam blondynkę śpiącą. Bieber'a już nie było. Obok jej łóżka leżała kartka ale nie chciałam jej czytać bo wiedziałam,że nie była ona do mnie. Szybko wzięłam prysznic. Założyłam,czyste ubrania.Makijażu w ogóle nie nałożyłam. Włosy tylko wysuszyłam i ułożyłam w lekkie fale. Zabrałam walizkę i zjechałam na dół oddać ją ochronie. Potem udałam się do restauracji wypić kawę. Pech chciał,że spotkałam tam Malik'a.

-Proszę porozmawiajmy - zrobił smutną minę
-Nie teraz ! Nie mam teraz czasu - odpowiedziała dosyć stanowczo
-A kiedy będziemy mogli porozmawiać ?
-W czasie lotu - odrzekłam i szybko wyszłam nie czekając nawet na odpowiedź.

Poszłam do pokoju Irlandczyka i Payn'a. Kiedy pukałam długo nikt nie otwierał. Myślałam,że jeszcze śpią ale okazała sie,że Liam i Niall już dawno wstali.

-Hej a ty już gotowa ? - przywitał się Li
-Tak już zniosłam bagaże - uśmiechnęłam się - a gdzie Niall, pewnie je ?
-A tu muszę cię zaskoczyć właśnie się myje - mrugnął brewką
-Może ci pomóc w czymś ? - zaproponowałam
-Jeśli mogłabyś iść obudzić Harrego i Lou. Bo zaraz musimy wychodzić a oni na pewno śpią a widzisz,że ja jeszcze muszę się ubrać.
-Nie ma sprawy.

Wiedziałam,że Zayn też miał z nimi pokój. Miałam tylko nadzieje,że go tam już nie będzie.
Zapukałam a drzwi otworzył mi zaspany Hazza.

-Oo cześć ! - przeczesał włosy ręką i zaprosił mnie do środka
-Nie będę wam przeszkadzać Liam poprosił mnie aby was obudziła i dlatego tu jestem - odpowiedziałam
-Dobra obudzę Louis'a pojde sie umyc przebrać i możemy wychodzić.
-Będziemy czekać na dole ! - wyszłam z pokoju by nie minąć się z mulatem

Razem z Liamem i Niallem zjechaliśmy windą na parter. Czekałam tam już razem z Paul'em blondynka.
Oddaliśmy karty od pokoi.Nie musieliśmy długo czekać chwilę później zjawili sie pozostali. Wtedy wszyscy razem pojechaliśmy busem na lotnisko. Czekał nas 8 godzinny lot Finlandii.A mnie w dodatku poważna rozmowa z Zayn'em. No i muszę potem wszystko wyjaśnić Niall'owi.. 

_____________________________________________

HEJ   :)

Wiem,że jesteście na mnie źli, że tak długo nie dodałam 10 rozdziału ;(
Mam nadzieje,że mi wybaczycie, co ? Nie wiem kiedy rozdział kolejny ale postaram się jak najszybciej. Pozdrawiam i liczę na komentarze ♥ 

9

Podeszłam do stolika z wodą. Podparłam się o ścianę i odkręciłam butelkę. Nie zdążyłam jej nawet podnieść do ust a zza rogu wejścia wleciał Horan, który śmiertelnie mnie wystraszył.

-Słuchajcie ! - zaczął się ślizgać po świeżo umytej podłodze
-Horan w domu wszyscy zdrowi ? - zapytałam
-Tylko ty tutaj ? A gdzie reszta ? - speszył się i obrócił po czym zaplątał lewą nogą o prawą i pech chciał, że przewrócił się upadając akurat na samą głowę
-Jezuuu ! - podbiegłam bo myślałam, że zdążę go złapać ale niestety..
-Horan obudź się ! Słyszysz - położyłam jego głowę na swoich kolanach bo leżał na plecach - zaczęłam krzyczeć co sił - Pomóżcie mi ! - i tak kilkanaście razy kiedy w końcu do sali wpadłam Victoria z Liam'em
-Co się dzieje ? - krzyknęli oboje równocześnie i od razu zobaczyli mnie i Niall'a na środku sali
-Jak to się stało, że on stracił przytomność - zaczął pytać Payne
-Potem ci wytłumaczę teraz pomóżcie mi go podnieść - odpowiedziałam i uklęknęła by złapać go za plecy

Nagle na salę wszedł Harry z Zaynem. 






W oczach Hazzy gościł strach. Malik też był wystraszony. Na szczęście jakoś poradziliśmy sobie z przełożeniem Horana na materace znajdujące się na hali. Kiedy przyszedł Louis myślał z początku, że wszyscy robią sobie z niego żarty, że Nialler udaje. Wziął butelkę z wodą i chlusnął mu nią po twarzy.
To było bardzo dziwne ale pomogło. Niall od razu się ocknął.

-Co, co się stało ? - złapał się za głowę
-HAHAHA to niesamowite - odezwał się Payne
-Jestem bogiem - przechwalał się Tomlinson
-Tak chyba głupim farciarzem - podśmiewał się Zayn

~dwa dni później~

Cała sprawa z tajemniczymi głosami z autokaru ucichła niczym jakaś niechciana afera medialna. Zupełnie nie mogłam sobie poradzić z wyrzutami sumienia. Było mi źle z tym, że chłopaki nie wiedzieli o tym, że nagrałam ich rozmowę dyktafonem. Ale wiedziałam,że w końcu kiedyś muszę im powiedzieć.
Niall czuje się już dobrze. Po upadku nic mu na szczęście się poważnego nie stało. Jesteśmy nadal w Dublinie. Dzisiaj w nocy wyjeżdżamy. Właściwie to po bankiecie, który zorganizowano na cześć otwarcia trasy. Ja Vica też zostałyśmy zaproszone. Jednak ja wahałam się nad tym czy iść. Nie miałam ani chęci ani siły aby się tam pokazywać. Impreza miała zacząć się o 20. Wiedziałam, że niedługo przed czasem przyjdzie do mnie blondynka dlatego specjalnie położyłam się w łóżku i udawałam, że źle się czuje.

-Vica ja nigdzie nie idę. Brzuch mnie rozbolał - zrobiłam smutną minę do twarzy przyjaciółki
-Chyba żartujesz ! Wiem, że udajesz - przymrużyła oczy
-Oj nie marudź już ja nie idę i już. Chcesz to idź sama- wstałam  i poszłam do łazienki by uniknąć rozmowy
-Idziesz ubieraj się w tą nową żółtą sukienkę,słyszysz ślicznie ci w niej - krzyknęłam przez drzwi

Wtedy pomyślałam sobie, że może w końcu będę miała okazję choćby najmniejszą na to żeby dowiedzieć się kto był tym chłopakiem w autobusie.
Opuściłam łazienkę.

-No dobra idę ! - zakomunikowałam
-Podaj mi kapelusz, te czarne lity. Poszukaj w szafie tej jasne torebki na łańcuszku jak możesz.
- uśmiechnęłam się po czym zniknęłam za drzwiami łazienki by się przebrać i umalować.

Makijaż dobrałam lekki,prawie niewidoczny. Wzięłam do tego żółte okulary i czarny skórzany płacz. Włosy wyprostowałam a biżuterie dobrałam w kolorze 'cielistym' <KLIK>

Kiedy wiedziałam, że jestem gotowa wyszłam z łazienki.

-Jej - wyszczerzyłam oczy Vic
-Co ? Mam coś na twarzy - zaczęłam się macać po skórze
-Nie, chodziło mi o to, że ślicznie wyglądasz !
-Naprawdę ? Dzięki, na pewno nie gorzej od ciebie - posłałam jej niepewny uśmiech i zamknęłam pokój kartą

Gdy znajdowałyśmy się już w pomieszczeniu w którym miał odbyć się bankiet poczułam stres i wielką niepewność. Zdezorientowanie było silniejsze od radości, która przeszywałam mnie z powodu tego, że w każdej chwili wreszcie mogę się dowiedzieć czegoś w 'tej' sprawie.

-Victoria nie czujesz się jakoś dziwnie ? - zapytałam łapiąc przyjaciółkę za ramie

Niestety to nie byłam ona tylko jakaś nieznajoma mi dziewczyna.

-Przepraszam najmocniej - odpowiedziałam i odeszłam na bok

Lekko przestraszyłam się tego, że Vici nie ma obok. To było dziwne bo dosłownie moment temu tutaj stała. Kiedy skierowałam się na balkon ujrzałam blondynę flirtującą z jakimś tajemniczym mężczyzną. Widać był nieco starszy od nas. Zignorowałam to i wyszłam na świeże powietrze się dotlenić. Kiedy podeszłam do poręczy i wychyliłam się trochę poza balustradę zauważyłam, że na podłodze leży kartka. Niewielka,biała karta. Obejrzałam się na boki by upewnić się, że nikogo tutaj nie ma. Sięgnęłam ją i podświetliłam sobie telefonem by móc przeczytać tekst.

"Jeżeli chcesz się dowiedzieć kto jest twoim natarczywym wielbicielem z trasy to przyjdź za kwadrans do baru. Usiądź spokojnie przy stoliku i poczekaj a na pewno nie pożałujesz"

Nie no to jest w tym momencie już śmieszne. Powiedziałabym nawet, że żałosne i żenujące. Robić takie podchody o byle co? Usiadłam na ławce, która stała pod ścianą i wyjęłam telefon, ponieważ wcześniej w  torebce poczułam wibrujący telefon ale nie mogłam odebrać bo muzyka za głośno grała i nie mogłabym rozmawiać. Nieodebrane połączenie pochodziło od mamy. Byłam sama na tarasie dlatego szybko oddzwoniłam.

-Halo ? - usłyszałam cichy i przyjemny głos mamy
-Cześć mamuś - odpowiedziałam
-O kochanie no wreszcie się odzywasz ! Co tam u Was ?
-Wszystko w porządku. Mamy dzisiaj małą imprezę a właściwie to.. bankiet wiesz.
-Z jakiej to okazji ?
-Z okazji otwarcia trasy chłopaków.
-A no tak, tak .
-Powiedz mi mamo jak żyjecie ? Jak tata i Domica ? - zmieniłam temat
-A wszystko ok .
-Tata jutro jedzie na tydzień do Calliforni a Domica, no jak to Domi- chodzi do szkoły.
-To dobrze, mamo muszę kończyć bo wracam na salę bo jestem teraz na balkonie.
-Okej. Kiedy się odezwiesz ?
-Wkrótce mamo, wkrótce. Nie martw się, do usłyszenia - kocham Was
-Pa ! - usłyszałam z drugiej strony i schowałam telefon do torby

Ledwo wyszłam z tarasu a dorwał mnie Harry.

-Zatańczymy ? - podał rękę
-Harry wiesz co ... - pociągnął mnie i znaleźliśmy się oboje wśród innych tańczących gości
-Musiałem to zrobić - uśmiechnął się
-Dobrze, że wolna nie leci - odpowiedziałam na jego uśmiech
-Czemu ? - zapytał
-Bo nie lubię takich piosenek
-Rozumiem ale ja lubię - puścił moje ręce i poszedł do DJ, który puszczał muzykę

Powiedział mu aby puścił teraz coś wolnego. Wiedziałam, że robi to na złość mnie ..

-Powinna teraz z tobą nie tańczyć za to co zrobiłeś ? - powiedziałam mu na ucho kiedy objął mnie w pasie
-Przepraszam - wyszeptał

Resztę piosenki nic się nie odzywał. Kiedy wreszcie melodia się urwała przeprosiłam Styles'a i udałam się w stronę baru. Wiedziałam, że byłam spóźniona już jakieś dobre 5 lub 10 minut.

Usiadłam przy pierwszym wolnym stoliku. Oparłam łokciami o blat stołu i westchnęłam. W tym momencie od innej strony podszedł do mnie jakiś nieznajomy blondyn.

-To dla pani. Pewien pan kazał to przekazać - położył kartę i zniknął momentalnie w tłumie ludzi
-Znowu to samo - powiedziałam sama  do siebie i rozłożyłam zgiętą w pół kartkę

"Spóźniłaś się ! Ale to nic, powiedzmy, że ci wybaczam hahaha. Słuchaj jeśli nadal ci zależy na tej sprawie i nie speszyłaś się tamtym kolesiem, który podał ci kartkę to przyjdź o 22 na hol gdzie odbywała się próba. - twój wielbiciel ♥"

Jejku nawet serduszko dał na koniec. To naprawdę było śmieszne. Spojrzałam na zegarek.

-Ej przecież za 5 minut będzie 22 - znowu zwróciłam się do siebie

Zdjęłam z siebie kurtkę i próbując się przecisnąć udałam się ku drzwiom wyjściowym.Tuż przy drzwiach zaczepiłam mnie czyjaś dłoń. Odwróciłam się za siebie i ujrzałam Victorię z Niall'em. Pierwszy raz ich wtedy widziałam razem. Był to zabawny widok. Victoria uwieszona na ramieniu blondyna całkiem 'zalana'.
-Gdzieś ty była ? - kiwała się
-Mogłabym cię o to samo zapytać ? Więcej się nie dało wypić ?
-Jak nie ? - pokazała mi, że w ręku trzyma kieliszek - chyba z winem
-Muszę wyjść na chwilę- nie czekając na odpowiedź wybiegłam po schodach na dół.

Następnie zjechałam windą na 5 piętro. Minęłam restauracje i pokoje chłopaków. Wyszłam zza zakrętu i nareszcie ujrzałam dwuskrzydłowe brązowe drzwi z napisem 'sala specjalna'. Właśnie tam dwa dni temu byłam ta felerna próba. Otworzyłam silnie drzwi i..

_____________________________________________________

Hej :) 

Wybaczcie, że tak długo nic nie dodawałam ale brakło mi na wszystko czasu. Tutaj spotkania z przyjaciółmi tutaj wyjazd i wiecie sami. Dzisiaj się zawzięłam i nareszcie postanowiłam dokończyć ten rozdział.Liczę na więcej komentarzy niż pod częścią 8 !

Ps. Jak wam się podoba 'BSE' chłopaków ? - dla mnie bomba ♥

      Cieszycie się z pobicia rekordu ? 

uwaga !

Mam do Was pewną informacje otóż w Rybniku odbędzie się zlot DIRECTIONERS.
Dziewczyny z tego konta o Zaynie poprosiły mnie o udostępnienie.
Więcej informacji znajdziecie tutaj :) / K